Author Archives: Stefan de Graaf

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse leven en werk.

Wie aan creativiteit denkt, zal misschien allereerst denken aan dingen die geproduceerd of gecreëerd worden. Maar je systeem van de juiste voeding voorzien is minstens zo belangrijk - zo niet belangrijker - om überhaupt iets goeds tot stand te kunnen brengen.

... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.

Iets wat ik bij vlagen doe is het bijhouden van notitieboekjes. Ik heb tal van kleine notitieboekjes voor bepaalde activiteiten, zoals interviews, workshops of trainingen. Alles wat ik de moeite waard vind schrijf ik op. Vroeger had ik zulke boekjes voor de dag - alles wat mijn aandacht had kwam er in te staan. Die boekjes hadden een bepaalde rommeligheid. Net zo rommelig als het leven soms kan zijn, weerspiegelden deze boekjes precies dat: het leven.

... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.

Mijn brein houdt van afwisseling. Na een uitdagende klus heeft het downtime nodig. En daarna vraagt het weer om een kluif. Mijn brein houdt dus van ritme, enerzijds voorspelbaar en dan weer een verrassende onvoorspelbaarheid. Net zoals muziek een prettige afwisseling is van klanken en stiltes, patronen en onderbrekingen, zo snakt mijn brein naar een prettig ritme. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Ik heb van die periodes dat ik weer aan het tekenen sla. Ik doe het meestal als start van de dag of als tussendoortje en soms vind ik het prettig om gewoon te experimenteren met iets nieuws. Tekenen kan je uit de drukte van de dag halen, of misschien beter: de drukte van de geest. Want het is vooral de geest die je de drukte doet ervaren. Iets tussendoor doen - het inlassen van korte rustpunten in je dag wordt ook wel downtime genoemd - is dus een prettige afleiding voor je geest. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Het was één van de eerste dingen die ik in mijn jonge jaren leerde tijdens tekenlessen: de kunst van het weglaten. Het is een universeel principe. Het geldt niet alleen voor een tekening, een compositie, een kunstwerk of een boek, het geldt net zo goed voor de compositie van een leven, een jaar, een maand of de dag. Deze gaat er vaak beter uitzien als je dingen weglaat. Zeker in een tijd waar de technologie uit alle hoeken en gaten je dag binnenkomt, wordt het steeds belangrijker om te bepalen wat je weg laat. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk. Elke maand kies ik één van de rituelen, verbind me er aan voor die maand en vertel er over.
Mijn ritueel van de maand: de Hemingway-brug

Moeilijkheidsgraad: ★ ★ ☆ ☆
Tijdsbesteding (per dag): 2 - 5 minuten ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Ik gebruik mijn beeldscherm soms voor reminders, vroeger plakte ik post-its met taken en acties wat niet heel goed leek te werken. Ik ververste het namelijk niet dagelijks (terwijl mijn taken dat wel deden), dus ging ik het later gebruiken korte zinnen. En weer iets later werden het één-woordmantra's. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Vorig jaar reisde ik door Thailand en bezocht ik natuurlijk ook de prachtige tempels. Wat me altijd stil deed staan waren de ingangen en doorgangen met veelkleurige monsters en drakenkoppen, bedoeld om de boze geesten buiten te houden. Of de rijk gedecoreerde en ambachtelijk vervaardigde toegangen die mij de adem benamen. Want hoeveel aandacht en tijd is er voor nodig om zoiets te maken? ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Nieuwsgierigheid is één van mijn drijfveren. Misschien niet een nieuwsgierigheid naar alles, maar wel naar veel en vooral naar verdieping. Het geeft me de brandstof om vooruit te kunnen. En nieuwsgierigheid kan niet zonder focus. Des te meer focus ik kan opbrengen des te meer leer ik en des te meer voldoening iets mij geeft. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Je kent het wel, zo'n lampje met een paar lichtstraaltjes eromheen. Een idee. Een geweldig inzicht. Eureka! Misschien staat het wel voor dat alles veranderende idee of het geniale inzicht dat iemands leven voorgoed veranderde. Maar dit soort Eureka-momenten komt meestal niet in één keer. Ze zijn vaak (zo niet altijd) het resultaat van bergen werk, inzet en vele kleine ideeën of ontdekkingen. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Er zijn de afgelopen tijd heel wat boeken verschenen over hoe je de dag goed start. Van een ochtendroutine die je in 6 minuten doorloopt (Hal Elrod, auteur van het boek Miracle Morning) tot boeken waar creatieven en mensen uit het bedrijfsleven worden geïnterviewd, zoals My Morning Routine. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Katten zijn misschien wel de beste inspirators die je in huis kunt nemen. Tenminste volgens de meeste schrijvers. Het geldt zeker voor Ernest Hemingway, die van een speciaal soort kat hield. Hemingway heeft ons ook een ander idee gegeven, namelijk hoe je je creatieve reserves op peil houdt. Hoe blijf je gemotiveerd en geïnspireerd? Hemingway gaf eens het volgende advies: ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Schrijver Gretchen Rubin vertelt in haar blog waarom ze ooit een ritueel maakte van één zin per dag. Gealarmeerd door de gedachte hoe weinig ze eigenlijk onthield van haar verleden ontstond het idee om dagelijkse herinneringen op te schrijven. Maar de gebruikelijke manier van een journal leek haar wat intimiderend en tijdrovend, waardoor ze besloot de eenvoudige versie ervan te doen. En zo startte ze jaren geleden met één zin per dag. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.
Eén van mijn favoriete schrijvers over creativiteit Austin Kleon noemt zichzelf 'a writer who draws' en vertelt in één van zijn lezingen hoe bij hem schrijven over ging in tekenen: "My notebooks became a little bit more visual. I found out that thing called clustering, which I learned from Janet Burroway." Het overgangsmoment van schrijven naar visueel spreekt mij aan, omdat ik een gewoonte heb de schrijfpen te pakken, terwijl ik de voordelen ken van tekenen en visualiseren.

Dit schrijfritueel ziet er als volgt uit:

  • Kies één woord. Misschien komt er spontaan iets in je op en anders kun je dit proberen: sla een boek open op een willekeurige pagina, leg je vinger in het midden van de pagina en kies het woord waar je vinger naar wijst.
  • Schrijf het woord in het midden van je schrift, journal of een leeg blaadje, omcirkel het woord.
  • Trek enkele lijnen vanaf het woord naar buiten. Associeer vrij en schrijf één woord of zin aan het einde van de lijn. Omcirkel dit en herhaal ...
  • Kies de meest persoonlijke associatie(s) en maak een vignet (een kort verhaal) van je cluster (bijv. in 10 minuten)

Schrijver Janet Burroway beschrijft clustering in Writing Fiction (1987) en het werd eerder beschreven door Gabriele Lusser Rico in Writing the Natural Way (1983). Er zijn denk ik best wat redenen waarom je het eens zou moeten uitproberen. In ieder geval als je, zoals ik, veel ideeën hebt die de keuze kunnen bemoeilijken. Dit ritueel kan je uit deze improductieve loop halen. Ineens kunnen je dingen helder worden en wordt kiezen gemakkelijker, zoals ook schrijver Mishael Witty schrijft in dit artikel. Het wordt door schrijvers veel gebruikt als start van het creatieve proces, maar het kan voor werkelijk elke start worden gebruikt: als start van de dag, voor de nieuwe inrichting van je huis tot een idee voor je boek waar nog niemand verder van af weet.

Het gaat er om dat een cluster iets dieppersoonlijks is. Het is namelijk een weerspiegeling van de unieke associaties in jouw brein.

I apply clustering everyday. I enjoy it. I trust it. It rarely, if ever, fails. Moreover, it's totally relaxing. - schrijver L.A. Henderson

Schrijver L.A. Henderson vertelt in deze blog het elke dag te doen. Het heeft haar leren omgaan met creatieve blokkades zoals writer's block. Het is een mooi leesbaar stuk voor als je meer wilt weten over deze techniek. Ik ga het voor een weekje doen.

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.

"No 8. Worry" op een to-dolijstje van Johnny Cash

Johnny Cash zei het al (of althans één van zijn to-dolijstjes doet dit vermoeden) dat we ons wat vaker zorgen mogen maken. Niet dat we dat niet doen - zeker niet in de huidige tijd - maar dit als actiepunt opnemen op je dagelijkse lijstje met dingen die je wilt doen vind ik geen slecht idee. Waarom zou je bijvoorbeeld wel een dankbaarheidsjournal bijhouden, maar geen stressjournal? Dat vraagt Elizabeth Craft zich ook af in deze podcast. ... lees verder

Elke week beschrijf ik een nieuw ritueel voor meer creativiteit en betekenis in je dagelijkse werk.

Auteur en schrijver van The 4-Hour Work Week Tim Ferriss noemt het de meest kosteneffectieve therapie die hij ooit heeft ontdekt. Hij schrijft in zijn blog dat hij, als onderdeel van zijn ochtendroutine, een meditatieve oefening zocht die creatief is in plaats van consumerend. Hij ontdekte de Ochtendpagina's (Morning Pages) van schrijver en filmmaker Julia Cameron. ... lees verder

Ik keek vandaag deze video What is practicing? van pianist Hal Galper (speelde onder meer met Stan Getz, Chet Baker en Anita O'Day). De video is voor musici maar gaat ook over iets dat universeel is, namelijk hoe je leert en ergens beter in wordt.

Ik ben gewend om leren te zien als informatie die je tot je neemt en internaliseert. Maar Hal Galper zegt hier iets heel anders, hij heeft het eigenlijk over het creatieve proces van leren dat altijd tweerichtingsverkeer is.

  • Het gaat er niet om dat je iets internaliseert, maar het gaat erom dat je je bloot stelt aan iets zodat jouw innerlijke informatie naar boven kan komen. ... lees verder

Twee maanden terug reisde ik voor een maand door Thailand. Daarmee ging een lang gekoesterde wens in vervulling, namelijk reizen in een land waar het boeddhisme onderdeel is van het leven van alledag. Waar wij onze levens een beetje aanvullen met mindfulness is het daar onderdeel van de cultuur. Een beetje west en een beetje oost. Het komt aardig overeen met hoe we ons brein graag indelen, in een linkerhelft en een rechterhelft. Mijn interesse in een Aziatisch land komt misschien wel overeen met die hoop dat het rechter deel óók blijft meedoen en zich niet te veel laat wijs maken door zijn opdringerige wederhelft.

... lees verder

Eerder tekende ik de palm van mijn hand volgens de manier hoe Kimon Nicolaides het eens omschreef in zijn boek The Natural Way to Draw (1941). Zonder te kijken naar je eigen tekening - je kijkt alleen naar het object dat je tekent - probeer je voor 5 minuten de contouren en lijnen na te tekenen. Omdat je niet mag kijken naar je eigen tekening kun je niet controleren wat je doet (en of je het goed doet). Je zogenaamde linker hersenhelft (de rationele, controlerende helft) zet je even buiten spel.

... lees verder

Sinds afgelopen dinsdag ben ik weer in Amsterdam. Het is wennen weer op m'n eigen plek te zijn. De ervaringen uit het verre Thailand zijn weliswaar meegereisd in de vorm van foto's, herinneringen, verhalen en inzichten, maar het duurt nog even voordat deze ervaringen een plek hebben gevonden.

Het was een rijke ervaring en als ik een paar highlights eruit haal dan zijn dat de volgende:

Uit: How to practice: The way to a meaningful life (Dalai Lama)

  • Wat meteen een indruk op me maakte was het geduld, de rust en mindfulness van de Thai. Op straat zag ik dat overal en misschien wel het meest bij alle eetkraampjes. Met geduld en aandacht wordt eten bereid. Het is inspirerend en aanstekelijk. Het is bijna als een geheim waarvan je het fijne wilt weten. Op m'n terugreis las ik een boek van de Dalai Lama en daarin wordt het geheim prijsgegeven: de Thai combineert elke activiteit met meditatie (mindfulness).

 

De heilige bodhiboom omgeven met rituelen (doek, stok en boeddhabeeldjes)

  • Wat me inspireerde waren de rituelen die de Thai er op nahoudt. Rond tempels zijn er natuurlijk veel rituelen en ceremonieën, maar ook in de alledaagse omgang zoals de bekende glimlach (🙂) en de wâi-groet (🙏) als respectvolle begroeting. De heilige bodhiboom waarvan je een exemplaar ziet bij vrijwel elke boeddhistische tempel is ook ondergedompeld in rituelen: de stam die is omwikkeld met een doek, stokken die als een steun dienen voor de takken, boeddhabeeldjes en andere giften. Je kunt niet om een bodhiboom heen. Een snelweg in Thailand moet wijken voor deze heilige boom, die wordt er netjes om heen gelegd.

 

  • De Wat Arun (Wat = tempel) in Bangkok. De meeste tempels worden met donaties uitgebreid en onderhouden. Een zichtbare vorm van de generositeit van de Thai.

    Generositeit en respect zijn diep verankerd in de Thaise cultuur. Met mijn Calvinistische achtergrond was dat zacht gezegd even wennen. Denken dat achter elk geven wel iets moet zitten (verwachten ze straks niet iets terug van mij?) is diep verankerd. Maar al snel leerde ik dat dit mijn eigen aannames waren. Ik leerde volmondig ja te zeggen op spontane vragen om een stukje mee te rijden, samen te ontbijten, aan te schuiven bij eten. En het geldt ook andersom. Waar geven een gedeelde waarde is, is ontvangen dat ook. Een gift wordt sneller geaccepteerd. Hoe zich die generositeit en respect terug laat zien in Thailand zijn bijvoorbeeld de enorme tempels. De meeste daarvan worden puur op donaties gebouwd en onderhouden. En als je ziet wat voor een paleizen dat zijn dan kun je daarin de rijkdom zien van generositeit.

In een land als Thailand kun je hier niet om heen. Het is zo verweven met de cultuur, overal zie je de uiting ervan: rijk versierde tempels, diepe buigingen naar een Boeddha-beeld, het wederzijdse respect naar elkaar. En misschien ook wel de glimlach. Ik heb het over het boeddhisme.

Nu ik de afgelopen dagen in Chiang Mai heb vertoefd heb ik veel mogelijkheden kunnen pakken om m'n kennis over het boeddhisme te verrijken. Zo deed ik mee aan een meditatiedag, ging ik in gesprek met (jonge) monniken of zocht ik de verkoelende omgeving van musea op.

Met monnik Phra KK die de meditatiedag leidde

De meditatiedag was reuze interessant. Het werd geleid door een monnik met een goed gevoel voor humor. Als je ze op straat ziet lopen kan de drempel hoog zijn om even een praatje te maken. Maar dat viel hier helemaal weg. Ik ben inmiddels ingeleid in een van de oudste vormen van meditatie (Vipassana), weet nu hoe je een wandelmeditatie doet of een zittende.

Eergisteren kon ik met een aantal jonge monniken chatten over wat hen dreef en hoe hun dagelijkse routine eruit ziet. Want die is toch wel echt anders dan onze Westerse dagindeling. Ze staan rond 5 uur op, gaan elke ochtend met hun aalmoeskruik op pad, ze eten 2 maaltijden (slaan het diner meestal over), en hebben in de ochtend en vanaf 18.00 meditatie.

Na een chat met 2 jonge monniken ("novices")

Een beginnende monnik moet zich aan zo'n 10 regels houden en een meer "senior" monnik heeft er al snel zo'n 200. Ik vroeg hen wat de opbrengst is van het afgezonderde op meditatie gerichte en aan regels gebonden leven. Het sterkt hen in het oplossen van blokkades, barrieres en problemen in het leven. En dat is dan in het boeddhisme vooral geestelijk. Gedachten en gevoelens van haat, woede, afgunst, boosheid, hebzucht, e.d. kunnen het leven ontwrichten. Deze jonge monniken leren hiermee om te gaan. Ze kiezen ervoor om het boeddhisme te integreren in hun leven. Ik vond dat mooi om te horen van deze jonge gasten. Wij slikken daar pillen voor, maken afspraken met de psycholoog, gaan te rade bij de sectie zelfhulpboeken of clubjes of komen er te laat achter en raken verstrikt in een burn-out.

En er is niets gewijds of serieus aan het boeddhisme of tempels. Misschien is dat iets wat ik zelf ben gewend als het gaat om religie. Nu ik een meditatiedag heb gedaan is de afstand tot het boeddhisme gelukkig wat verkleind. Monniken hebben veel humor, bij tempels kwam ik deze kermisachtige attracties tegen (heb geen idee wat er uit de speakers komt, maar komisch vind ik het wel).

Afgelopen dagen verbleef ik in Chiang Khan, een dorp aan de Mekongrivier waar het leven nog redelijk authentiek voortkabbelt.

Ik had gelezen dat hier elke ochtend Boeddhistiche monniken op weg naar de tempel voor aalmoezen langskomen. Een traditie die hier nog levend wordt gehouden.

Ik besloot mijn wekker vroeg te zetten (5.00) om aan dit ritueel mee te doen. De tempelbel was m'n echte alarm (betekent dat de monniken onderweg zijn naar de tempel; ik dacht dat ik al te laat was). Ik kleede me snel om en liep richting de straat waar de monniken met hun aalmoeskruik langsliepen (eindelijk wist ik nu waar die soort van djembé voor is die de monnikken altijd bij zich dragen).

Ik met een mandje met "sticky rice" en ander etenswaar voor me wachtend op de monniken

Ik nam plaats aan de kant van de straat, geknield en met de voeten onzichtbaar achter me (voeten zijn onrein). Met een mandje met "sticky rice" voor me en wat andere etenswaren kon ik meedoen met dit ochtendritueel samen met andere locals en (veelal Thaise) toeristen.

Natuurlijk leuk om er aan mee te doen. Maar ik was ook benieuwd naar de achtergrond ervan. Dus ging even googelen (kwam dit artikel tegen) en leerde dat een aalmoes niet iets is om de "armen" te hulp te schieten, maar om zelf in de gelegenheid te zijn om je te oefenen in één van de belangrijkste handelingen van het Boeddhisme, namelijk Dana (vrij geven of generositeit). Aha, dus in plaats te denken dat je iets goeds doet voor de ander (kijk hoe nobel ik ben om gratis eten weg te geven), oefen je jezelf in Boeddhistische generositeit.

De Boeddhistische monniken komen langs en nemen eten in ontvangst

En ineens begreep ik waarom ik zoveel vertrouwen ervaar in Thailand, waar zoveel hechtheid, mildheid, samenbinding is en waar je je zo welkom kunt voelen.

Iets geven heeft hier de vorm van een ritueel. Geld wordt soms met twee handen aangereikt, vaak met een lichte buiging of met de bekende "wâi" groet. Ook het uitnodigen voor eten is hier heel gewoon.

In het begin van m'n reis vertelden twee medereizigers uit Frankrijk, dat ze op een school kinderen een opdracht hadden zien doen: het geven van iets aan vreemden op straat. Het was een opdracht in geven.

Dus een klein beetje "sticke rice" voor de monniken was eigenlijk een oefening in vrijgevig geven.

Markt in Udon Thani

Over markten struinen is hier heerlijk. De eetmarkten in Ayutthaya, in Khorat of in Udon, het zijn feestjes. Eten is hier overal, op elke hoek van de straat. Het leven staat hier in het teken van eten, zowel in de steden als de kleine(re) dorpjes. Overal.

Het mooie is niet alleen dat er overheerlijk en vers eten te koop is, maar iedereen is ook in een soort van rituele bezigheid verzonken: eten aan het bereiden, hun plekje aan het schoonvegen of gewoon aan het wachten. En overal wordt gegeten in alle rust.

Iemand tipte me om 's ochtends vroeg (om 5.00) eens een versmarkt te bezoeken waar alle standjes heen gaan om hun verse eten in te kopen. Staat nog op m'n lijstje, misschien in Chaing Mai waar ik ook een kookcursus ga doen. O ja, en als je dan al die marktjes langs gaat en dan een supermarkt in loopt, dan besef je hoe saai die zijn (en duur).

Sinds een paar dagen merk ik dat ik niet meer heel ver kom met Engels. Natuurlijk lukt het wel en met wat handgebaren kom je vaak ook een eind, maar de meeste locals hier spreken geen tot nauwelijks Engels.

Een paar woorden Thai is daarom geen overbodige luxe, maar misschien nog wel belangrijker zijn de "Wâi" groet en een mooie lach. Daarmee kom je hier een heel eind. En het maakt dat ik mij hier enorm thuis voel ook al spreek ik nog maar twee woorden Thai.

De lach van de Thai kom je niet alleen op straat tegen maar ik zie het ook terug in eeuwenoude beelden (hier een Dvarapala of beschermgod die voor een Boeddhistische tempel de wacht hield)

De groet en de lach kom je overal tegen. In een bank werd ik met een "Wâi" begroet en dat komt super respectvol over (maar ook een beetje vreemd de eerste keer). En mensen staan overal op het punt om je met een vriendelijke lach te begroeten. Kijk mensen aan, lach naar ze en je krijgt een lach terug.


De "Wai" groet als beeld in een winkel heet je welkom

Alleen had ik geen idee hoe je een "Wâi" teruggroet. Het was een beetje gênant om iemand terug te groeten en de ander zichtbaar in verlegenheid te brengen. Na later wat filmpjes te hebben bekeken hierover, bleek ik de dame ongeveer begroet te hebben als een koning. Niet verkeerd, maar ik begreep achteraf waarom ze eventjes terugschrok.  

Ik leerde dat de "Wai" groet 3 variaties kent, afhankelijk met welk respect je de ander begroet. Ik vind het een mooi ritueel. Ik keek bijvoorbeeld dit Youtube-filmpje, wat me hielp om niet iedereen als een koning te begroeten. En ik zal dus een monnik niet zomaar aanspreken, maar eerst begroeten op gepaste wijze.

Het boek "De meeste mensen deugen" in m'n tas

In de tussentijd - en meestal op reis in de trein of bus - lees ik het mooie boek van Rutger Bregman dat ik van een aantal gewaardeerde collega's kreeg bij mijn afscheid op de VU. Wat een gepast cadeau is dit, als er een land is dat me er bij elke hoek van de straat aan herinnert dat de meeste mensen deugen dan is het Thailand wel🙂

Op dit moment zit ik aan een tafeltje bij Greenleaf Guesthouse, samen met een groep Fransen die ik niet echt versta. Prima moment dus om hier even iets te schrijven. Net ontbijt besteld. Gisteren zijn we met een groep het Khao Yai National Park in geweest. We werden begeleid door een vriendelijke gids die zichzelf voorstelde als "Gun" (althans dit was dan alleen voor de uitspraak).

Waar ik al mijn hele leven als de dood voor ben zijn slangen, ze zijn glad, snel, onverwacht, sommige zijn dodelijk enzo. Ik heb ze nog nooit in het wild gezien, behalve een paar kleintjes (en vaak dooie aan de kant van de weg) in Amerika. Misschien verklaart dat mijn angst. Maar sinds vanochtend is alles anders. Ik stond gisteren op 2 meter afstand van een heuse python en even later liet ik mij graag een rivier over lokken voor een andere.

Halverwege de dag werd de gids getipt dat er een python was gesignaleerd. Toen wij arriveerden was de python er nog (inclusief een hele horde mensen met camera's). Hierbij eigen verslag! Je moet misschien even iets langer kijken naar de foto.

Als wij even aan het uitrusten waren, bleef onze gids gewoon verder op de uitkijk. Dan kwam ze terug met een foto van wat ze had gezien. Opnieuw een slang. Wij erheen. Verbazingwekkend hoe ze alles ontdekte (je moet heel wat zintuigen aan hebben staan en ook weten waar je moet kijken). Deze kleine (maar giftige) slang lag te rusten op een tak boven een riviertje. Onzichtbaar van een afstand. Niets aan de hand als je niet te dichtbij komt.

Vandaag ga ik verder naar Khorat en reis dan verder naar het noord-oosten. De temperatuur hier is beter dan in Bangkok en Ayutthaya, die lag rond de 31 graden. Hier is het iets "Hollandser", nu vroeg in de ochtend (tegen 8-en) zo'n 20 graden 🙂

 

In de dagen voor mijn reis had ik persoonlijke blogs van andere reizigers bekeken met titels zoals "Thailand off the beaten track", "Hidden places in Thailand" en alles waar een stukje authenticiteit - of hoe noem je dat, nou ja het gewone leven - zich onverbloemd openbaart. In de dag voor m'n reis had ik deze plekjes een nummer gegeven en ze op een kaart gezet. Wat ik moet doen is de punten met elkaar verbinden. Hoewel de nummervolgorde niet per sé overeenkomt met de reis, is het startpunt wel nummertje 1 op deze kaart (het oude stadje Ayutthaya met tal van oude tempelruïnes, ik heb gisteren een glimp kunnen opvangen tijdens een korte wandeling, ze zijn immens). Ik ga ze vandaag per fiets aandoen.